Μανδραγόρας σπόρους (Mandragora officinarum)

Μανδραγόρας σπόρους (Mandragora officinarum)

Τιμή για Πακέτο από 5 σπόρους.

Σήμερα το φυτό Mandragora autumnalis Μανδραγόρας δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για την θεραπευτική και έχει αντικατασταθεί από συγγενή προς αυτό γένη όπως την Άτροπο Μπελαντόνα και Yοσκύαμος ο μελανός, τα οποία είναι πλουσιότερα σε αλκαλοειδή. Τοξικά είναι όλα τα μέρη του φυτού, προκαλεί καταστολή του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, είναι υπνωτικό και αναισθητικό.

Επιστημονική ονομασία: Mandragora officinarum L

Συνώνυμα: Mandragora autumnalis, Atropa acaulis Stokes, Atropa mandragora L.

Ελληνική ονομασία: Μανδραγόρας ο φθινοπωρινός.

Κοινές ονομασίες: καλάνθρωπος, αρκάνθρωπος, μανδραγούδα, αβγουδάτσα μεγαλοβοτάνι, Mandrake

Περιγραφή και Βιότοπος του Μανδραγόρα:

ΟΜανδραγόρας είναι φυτό της οικογένειας των Solanaceae. Περιλαμβάνει λίγα είδη πολυετών ποωδών φυτών με τοξικές και φαρμακευτικές ιδιότητες, ιθαγενή των παραμεσογείων περιοχών. Στην Ελλάδα βρίσκεται σε περιοχές της Θεσσαλίας της Πελοποννήσου στη Στερεά και στα νησιά του Αιγαίου. Ευδοκιμεί σε ασβεστούχα σκληρά εδάφη ημιορεινών περιοχών, σε όρια χωραφιών και εγκαταλειμμένους μέχρι ύψος 600 μέτρα.

Πολυετής πόα με ή χωρίς βλαστό, ύψους 10-25 εκ. με παράρριζο ρόδακα από μεγάλα με μέγιστο μήκος 45 εκ., αντωοειδή ή ελλειπτικά, βαθύ-πράσινα φύλλα, με ανώμαλη επιφάνεια κυρίως την κάτω.

Ο μανδραγόρας χαρακτηρίζεται κυρίως από τη μεγάλη, συχνά διακλαδισμένη, σαρκώδη ρίζα του, η οποία μπορεί να φτάσει το 1 μέτρο μέσα στο έδαφος και συχνά μοιάζει με ανθρωπόμορφο ξόανο, κι αυτό συντέλεσε στην δημιουργία διαφόρων παραδόσεων και μύθων σχετικά με το φυτό αυτό.

Η μορφή και η υφή της ρίζας ωστόσο, μπορεί να διαφέρει από φυτό σε φυτό όντας ενιαία ή διαχωρισμένη που μας επιτρέπει να τα διαχωρίζουμε σε ‘αρσενικό’ και ‘θηλυκό’. Το χρώμα είναι από καστανό έως μαύρο, ενώ το εσωτερικό είναι λευκό και κολλώδες με πικρή γεύση.

Τα άνθη τους είναι τοποθετημένα πάνω σε κοντούς μασχαλιαίους μίσχους στο κέντρο του ρόδακα. Αποτελούνται από 5 ωοειδή πέταλα σε χρώμα άσπρο και με κυανή ή βιολετί απόχρωση. Περίοδος ανθοφορίας από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη Δεκέμβριος – Απρίλιος).

Ο καρπός που σχηματίζεται από τα τέλη του φθινοπώρου έως τις αρχές του καλοκαιριού είναι σφαιρική σαρκώδης ράγα. Όταν ωριμάσει έχει κίτρινο – πορτοκαλί χρώμα και μοιάζει με μια μικρή ντομάτα.

Τοξικότητα του Μανδραγόρα

ΟΜανδραγόρας περιέχει διάφορα αλκαλοειδή, όπως υοκυαμίνη, σκοπολαμίνη, ευδοϋοκυαμίνη μανδρα­γορίνη και αποατροπίνη, ουσίες αναλγητικές, αντισπασμωδικές και υπνωτικές. Το μεγαλύτερο ποσοστό των αλκαλοειδών περιέχεται στην ρίζα του φυτού (0,40%), αλλά παρόμοιες ουσίες υπάρχουν και στα άλλα μέρη του φυτού (φύλλα και καρποί).

Τα αλκαλοειδή ιδιαίτερα της ρίζα και των φύλλων, καθιστούν το φυτό δηλητηριώδη, μέσω αντιχολινεργικών , παραισθησιογόνων και υπνωτικών επιδράσεων. Οι αντιχολινεργικές ιδιότητες μπορούν να οδηγήσουν σε ασφυξία.

Η κατάποση της ρίζας τουΜανδραγόρα είναι πιθανό να έχει άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες όπως εμετό και διάρροια.

Η συγκέντρωση αλκαλοειδών διαφέρει μεταξύ των φυτών και είναι πιθανό να παρουσιαστεί τυχαία δηλητηρίαση.

Οι κλινικές αναφορές των αποτελεσμάτων της κατανάλωσης του Mandragora officinarum περιλαμβάνουν σοβαρά συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της δηλητηρίασης από την ατροπίνη, συμπεριλαμβανομένης της θολής όρασης, ξηρότητα του στόματος, δυσκολία στην ούρηση, ζάλη, κεφαλαλγία, έμετος, κοκκίνισμα και ταχυκαρδία. Υπερκινητικότητα και ψευδαισθήσεις παρατηρήθηκαν επίσης στην πλειονότητα των ασθενών.

Επίσης:

Όποιος το ξερίζωνε χωρίς τις κατάλληλες προφυλάξεις πέθαινε, έπρεπε να ξεριζωθεί νύχτα με πανσέληνο να είναι παρών ένας μαύρος σκύλος ή γάιδαρος να έχουν δέσει τη ρίζα του μανδρα­γόρα στο πόδι του και να το ξεριζώσει. Το φυτό έβγαζε οξεία κραυγή που τρέλαινε όποιον την άκουγε.

Από τη ρίζα του μανδραγόρα παρασκεύαζαν φίλτρα ερωτικά και γι αυτό η Αφροδίτη λεγόταν και Μανδραγορίτις, γι αυτό οι νέοι στην Αττική είχαν πάνω τους ένα σακουλάκι με κομμάτια ρίζας μανδραγό­ρα για ερωτικό φυλαχτό.

Θεραπευτικές ιδιότητες του Μανδραγόρα

ΟΜανδραγόρας, μαζί με τον Στύρακα τον φαρμακευτικόν (Styrax officinalis) χρησιμοποιείτο ευρέως κατά τον Μεσαίωνα στις χώρες της Ευρώπης, τόσον από τους ιατρούς και τους φαρμακολόγους, όσον και από τους Αλχημιστές, τους Μάγους, τους Αγύρτες κλπ.

Σήμερα ο Μανδραγόρας δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για την θεραπευτική και έχει αντικατασταθεί από συγγενή προς αυτό γένη όπως την Άτροπο Μπελαντόνα και Yοσκύαμος ο μελανός, τα οποία είναι πλουσιότερα σε αλκαλοειδή.

Η παρουσίαση των βοτάνων σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί συνταγή και έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα.

Πηγή: en.wikipedia.org/wiki/Mandragora_officinarum, pfaf.org, Photography Wikimedia Commons, Author Esculapio Date 15:39, 28 January 2007 & Photography flickr.com, Author gailhampshire, Taken Taken on September 24, 2009, Photo 3, Photo 4